Licówka to cienka odbudowa mocowana do przedniej powierzchni zęba. Pozwala poprawić jego kształt, proporcje, długość i kolor, zamknąć przestrzenie między zębami lub skorygować drobne nieprawidłowości ustawienia.
Licówka często kojarzona jest wyłącznie z koniecznością preparacji zęba i wykonaniem odbudowy ceramicznej. Nie jest to jednak do końca prawdą — nazwa określa przede wszystkim zakres i powierzchnię odbudowy estetycznej, a nie materiał, z którego została wykonana.
Licówki mogą być wykonane z kompozytu bezpośrednio w jamie ustnej albo z ceramiki w laboratorium protetycznym. Różnią się trwałością, odpornością na przebarwienia, sposobem wykonania oraz zakresem koniecznego przygotowania zęba. Najlepszą metodę dobieram indywidualnie, biorąc pod uwagę stan uzębienia, warunki zgryzowe i oczekiwany efekt.
Bonding to metoda estetycznej odbudowy zębów za pomocą materiału kompozytowego, który zostaje trwale połączony ze szkliwem. Pozwala skorygować kształt, proporcje i drobne uszkodzenia zębów, zamknąć przestrzenie między nimi oraz — do pewnego stopnia — zmienić ich ustawienie i kolor.
Zabieg nie wymaga szlifowania zębów. Szkliwo jest delikatnie przygotowywane poprzez piaskowanie i wytrawianie, a następnie łączone z kompozytem. Dzięki temu bonding jest rozwiązaniem zachowawczym i odwracalnym.
Samo określenie pochodzi od angielskiego czasownika „to bond”, który oznacza „wiązać” lub „łączyć”. W tym przypadku chodzi właśnie o trwałe połączenie materiału kompozytowego z powierzchnią zęba.
Nie ma jednego rozwiązania, które będzie najlepsze dla każdego pacjenta. Ostateczna decyzja należy do pacjenta i jest podejmowana po konsultacji z lekarzem, z uwzględnieniem stanu zębów, warunków zgryzowych, oczekiwanego efektu, trwałości oraz budżetu. Najważniejsze jest dla mnie, aby wybór był świadomy, dlatego dokładnie omawiam zalety i ograniczenia obu metod.
Odbudowy kompozytowe – bonding i licówki kompozytowe
Największą zaletą kompozytu jest maksymalne oszczędzanie własnych tkanek zęba. Bonding zazwyczaj nie wymaga szlifowania – szkliwo jest jedynie odpowiednio przygotowywane, a następnie łączone z materiałem kompozytowym. Zabieg jest mniej kosztowny, a w przypadku niewielkiego uszkodzenia odbudowę można stosunkowo łatwo naprawić.
Kompozyt daje bardzo dobre i naturalne efekty estetyczne, jednak jego możliwości optyczne są mniejsze niż w przypadku ceramiki. Przy konieczności zamaskowania ciemnego koloru zęba odbudowa może wymagać większej grubości, co niekiedy powoduje jej nieznaczne wysunięcie do przodu.
Odbudowy kompozytowe są również mniej trwałe niż ceramiczne. Z czasem mogą tracić połysk, ulegać ścieraniu i przebarwieniom, których intensywność zależy między innymi od diety, higieny jamy ustnej, stosowanej pasty do zębów oraz regularności kontrolnego polerowania. Zwykle szybciej wymagają odświeżenia, naprawy lub wymiany.
Licówki ceramiczne
Ceramika pozwala osiągnąć bardziej zaawansowany efekt estetyczny. Umożliwia odtworzenie naturalnej przezierności szkliwa, subtelnych różnic kolorystycznych i indywidualnej charakteryzacji zęba. Zachowuje stabilny kolor i gładkość powierzchni, dlatego nie wymaga regularnego polerowania w takim zakresie jak kompozyt.
Licówki ceramiczne są bardziej trwałe, jednak zazwyczaj wymagają niewielkiej preparacji szkliwa — najczęściej około 0,3–0,5 mm. Zakres ten planuję indywidualnie i kontroluję z wykorzystaniem mock-upu, wierteł dystansowych oraz mikroskopu, aby ograniczyć ingerencję do niezbędnego minimum.
Ceramika jest droższym rozwiązaniem i trudniej ją naprawić. W przypadku niewielkiego uszczerbienia możliwa jest naprawa materiałem kompozytowym, jednak większe uszkodzenie może wymagać wykonania nowej licówki.
Jak podejmujemy decyzję?
Kompozyt wybieramy najczęściej wtedy, gdy priorytetem jest brak szlifowania, możliwość łatwej naprawy, niższy koszt lub chęć zastosowania rozwiązania odwracalnego. Ceramika sprawdza się szczególnie u pacjentów oczekujących maksymalnej estetyki, stabilności koloru i większej trwałości.
Podczas konsultacji przedstawiam możliwe rozwiązania, omawiam ich zalety i ograniczenia oraz wskazuję, które z nich najlepiej odpowiada warunkom medycznym. Pacjent podejmuje ostateczną decyzję, znając konsekwencje każdego wyboru.
Digital Smile Design, czyli DSD, to cyfrowe projektowanie uśmiechu na podstawie zdjęć, skanów uzębienia oraz analizy twarzy, warg i proporcji zębów. Pozwala zaplanować efekt estetyczny leczenia jeszcze przed rozpoczęciem ingerencji w zęby.
Wax-up jest trójwymiarowym projektem przyszłych kształtów zębów, przygotowanym przez technika dentystycznego na bazie projektu Digital Smile Design — cyfrowo lub na modelu pacjenta. Na jego podstawie powstaje mock-up, czyli próbna wizualizacja projektu bezpośrednio w ustach pacjenta.
Mock-up pozwala zobaczyć i ocenić przyszły kształt zębów, ich długość, proporcje oraz wygląd całego uśmiechu. Pacjent może się uśmiechnąć, mówić i zobaczyć projekt z różnych perspektyw.
Jest to niezbędne narzędzie komunikacji pomiędzy pacjentem, lekarzem i technikiem dentystycznym.
Mock-up pozwala „przymierzyć” planowany uśmiech jeszcze przed rozpoczęciem właściwego leczenia. Na podstawie wcześniej przygotowanego projektu na zęby nakładany jest tymczasowy materiał, dzięki któremu można ocenić kształt, długość i proporcje przyszłych odbudów oraz zobaczyć, jak nowy uśmiech współgra z rysami twarzy, mimiką i sposobem mówienia.
Można porównać to do przygotowań do ślubu. Choć uroczystość trwa tylko jeden dzień, wcześniej przymierza się strój oraz wykonuje próbny makijaż i fryzurę. Nowy uśmiech będzie towarzyszył Ci przez wiele lat, dlatego również warto go wcześniej dokładnie „przymierzyć”.
Uśmiech jest jednym z najważniejszych elementów twarzy i może znacząco wpłynąć na jej odbiór. Dlatego decyzja o jego wyglądzie nie powinna opierać się wyłącznie na projekcie widocznym na ekranie komputera, a tym bardziej być podejmowana bez wcześniejszego projektu, podczas odbudowy wykonywanej techniką free-hand.
Mock-up daje możliwość spokojnej oceny efektu, zgłoszenia swoich uwag i wprowadzenia zmian jeszcze przed wykonaniem ostatecznych odbudów. Pozwala również sprawdzić, czy nowy uśmiech wygląda naturalnie, jest komfortowy i spełnia oczekiwania pacjenta.
Tak właśnie pracuje współczesna stomatologia estetyczna — najpierw planuje i testuje, a dopiero później przechodzi do wykonania ostatecznego leczenia.
Flow Injection to technika wykonywania odbudów kompozytowych, która pozwala bardzo dokładnie przenieść do jamy ustnej wcześniej zaakceptowany projekt kształtu zębów.
Wielu pacjentów, myśląc o metamorfozie uśmiechu, zwraca uwagę głównie na kolor. Tymczasem o naturalnym i harmonijnym efekcie decydują przede wszystkim kształty zębów, ich wzajemne proporcje oraz przebieg linii uśmiechu dopasowany do rysów twarzy.
Na podstawie cyfrowego projektu przygotowywana jest specjalna, przezierna szyna. Za jej pomocą płynny materiał kompozytowy zostaje aplikowany na odpowiednio przygotowane zęby, dokładnie odwzorowując ustalone wcześniej kształty i proporcje.
Dzięki temu pacjent jeszcze przed zabiegiem wie, do jakiego efektu dążymy, a ostateczna odbudowa jest zgodna z zaakceptowanym projektem. W zależności od potrzeb kompozyt może być dodatkowo indywidualnie warstwowany i charakteryzowany, aby uzyskać naturalną strukturę oraz przezierność.
Hasło „szlifowanie zębów” często budzi obawy, ponieważ kojarzy się z rozległym przygotowaniem zęba pod koronę. W przypadku prawidłowo zaplanowanych licówek zakres preparacji jest jednak znacznie mniejszy i najczęściej ogranicza się do szkliwa.
Jeżeli preparacja pozostaje wyłącznie w obrębie szkliwa, często może zostać przeprowadzona bez znieczulenia. Szkliwo nie jest unerwione, dlatego jego delikatne opracowywanie nie powoduje bólu ani późniejszej nadwrażliwości.
Preparację wykonuję przez wcześniej przygotowany mock-up, z zastosowaniem specjalnych wierteł dystansowych i pod kontrolą mikroskopu. Dzięki temu nie szlifuję zęba „na oko”, lecz dokładnie kontroluję głębokość preparacji w odniesieniu do zaplanowanego kształtu licówki. Kluczowe znaczenie mają tutaj doświadczenie operatora, skrupulatność oraz poszanowanie tkanek zęba.
Czasami możliwe jest wykonanie licówek z minimalną preparacją lub całkowicie bez szlifowania. Nie jest to jednak najlepsze rozwiązanie dla każdego pacjenta. Dodanie ceramiki bez odpowiedniego przygotowania zęba może prowadzić do nadmiernego pogrubienia odbudowy, nienaturalnego efektu, a także podrażnienia lub stanów zapalnych dziąseł związanych z nieprawidłowym konturem licówki.
Celem nie jest więc unikanie preparacji za wszelką cenę, lecz przeprowadzenie jej wyłącznie w takim zakresie, jaki jest rzeczywiście potrzebny. Odpowiednio zaplanowany mock-up stanowi precyzyjny przewodnik i pozwala ograniczyć ingerencję w szkliwo do minimum.
Najczęściej zakres preparacji wynosi około 0,3–0,7 mm – na zwykłej linijce jest to naprawdę niewielka wartość. Usunięcie tak cienkiej warstwy szkliwa, przy prawidłowej kwalifikacji i precyzyjnym wykonaniu, nie osłabia zęba mechanicznie. Po zacementowaniu licówka zostaje trwale połączona z jego powierzchnią, przywracając pełną wytrzymałość odbudowanej struktury. Ceramika jest materiałem biomimetycznym, którego właściwości optyczne i mechaniczne są zbliżone do naturalnego szkliwa.
Bruksizm to nieświadome zaciskanie lub zgrzytanie zębami, które może występować w ciągu dnia albo podczas snu. Powstające wówczas przeciążenia mogą prowadzić do starcia zębów, pękania szkliwa, dolegliwości mięśniowych oraz uszkodzeń odbudów kompozytowych i ceramicznych.
Bruksizm nie zawsze wyklucza bonding, licówki lub inne odbudowy estetyczne, ale wymaga dokładnej diagnostyki i odpowiedniego zaplanowania leczenia. Należy ocenić warunki zgryzowe, stopień starcia zębów, pracę mięśni oraz przyczynę przeciążeń.
W zależności od sytuacji konieczna może być wcześniejsza korekta ustawienia zębów, rekonstrukcja zwarcia, wybór odpowiedniego materiału odbudowy albo zastosowanie indywidualnej szyny ochronnej na noc.
Odbudowy kompozytowe wymagają takiej samej codziennej higieny jak naturalne zęby: dokładnego szczotkowania, regularnego oczyszczania przestrzeni międzyzębowych oraz systematycznych wizyt higienizacyjnych i kontrolnych.
Należy unikać obgryzania paznokci i długopisów, otwierania opakowań zębami oraz nagryzania bardzo twardych produktów przednimi zębami. Kompozyt może z czasem tracić połysk i chłonąć przebarwienia, szczególnie przy częstym spożywaniu kawy, herbaty i czerwonego wina oraz przy paleniu tytoniu. Dlatego odbudowy warto okresowo polerować i odświeżać.
Na kondycję kompozytu wpływa również częsty kontakt z kwasami. Refluks, inne problemy żołądkowe lub duża ilość kwaśnych produktów w diecie mogą stopniowo pogarszać jakość jego powierzchni i skracać trwałość odbudowy. Znaczenie ma także rodzaj stosowanej pasty do zębów – preparaty o wysokiej ścieralności mogą przyspieszać utratę połysku.
Po zakończeniu leczenia pacjent otrzymuje ode mnie szczegółowe zalecenia dotyczące codziennej pielęgnacji odbudów. U osób zaciskających lub zgrzytających zębami może być konieczne stosowanie szyny ochronnej na noc. Regularne kontrole pozwalają wcześnie wychwycić drobne uszkodzenia i przedłużyć trwałość bondingu.
Zabiegi estetyczne powinny być wykonywane dopiero wtedy, gdy zęby, dziąsła i zgryz są odpowiednio przygotowane. W niektórych sytuacjach konieczne jest wcześniejsze leczenie, aby planowana metamorfoza była trwała i bezpieczna.
Aktywna próchnica
Przed rozpoczęciem leczenia estetycznego wszystkie ubytki próchnicowe powinny zostać wyleczone, a istniejące wypełnienia skontrolowane pod kątem szczelności.
Stany zapalne dziąseł i choroby przyzębia
Krwawienie dziąseł, obrzęk, zapalenie lub zaawansowana choroba przyzębia wymagają wcześniejszego leczenia. Zdrowe i stabilne tkanki dziąsłowe są podstawą estetycznego oraz trwałego efektu.
Niekontrolowany bruksizm
Silne zaciskanie lub zgrzytanie zębami może prowadzić do pęknięć, ukruszeń i przedwczesnego zużycia odbudów. Bruksizm nie zawsze wyklucza leczenie estetyczne, ale wymaga odpowiedniej diagnostyki, poprawy warunków zgryzowych oraz najczęściej stosowania indywidualnej szyny ochronnej na noc.
Niewystarczająca higiena jamy ustnej
Brak regularnego szczotkowania, oczyszczania przestrzeni międzyzębowych i wizyt higienizacyjnych zwiększa ryzyko próchnicy, stanów zapalnych dziąseł oraz uszkodzenia wykonanych odbudów. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wypracowanie prawidłowych nawyków higienicznych.
Nieprawidłowe ustawienie zębów lub niestabilne warunki zgryzowe
Przy bardziej nasilonych wadach zgryzu wykonanie bondingu lub licówek bez wcześniejszego przygotowania ortodontycznego mogłoby prowadzić do kompromisowego efektu, nadmiernego szlifowania albo przeciążenia odbudów. W takich przypadkach najpierw należy odpowiednio ustawić zęby i ustabilizować zgryz.
Niekontrolowane szkodliwe nawyki
Obgryzanie paznokci lub długopisów, nagryzanie lodu, otwieranie opakowań zębami czy regularne gryzienie innych twardych przedmiotów może prowadzić do uszkodzenia zarówno naturalnych zębów, jak i odbudów estetycznych.
Brak gotowości do regularnych kontroli
Bonding, licówki i inne odbudowy wymagają okresowej oceny, higienizacji, a w przypadku kompozytu także polerowania i odświeżania. Długotrwały efekt zależy nie tylko od samego zabiegu, ale również od późniejszej współpracy pacjenta.
Dobre przygotowanie ma ogromne znaczenie dla trwałości, przewidywalności i estetyki końcowego efektu. Zanim rozpoczniemy bonding, licówki lub inne odbudowy, najpierw upewniam się, że zęby, dziąsła i zgryz są odpowiednio przygotowane.
Pierwszym krokiem jest kompleksowa konsultacja
Podczas wizyty omawiam potrzeby i oczekiwania pacjenta, oceniam stan uzębienia i warunki zgryzowe oraz wykonuję niezbędną dokumentację, najczęściej obejmującą zdjęcia, skany wewnątrzustne i analizę uśmiechu. Konsultację uzupełnia diagnostyka radiologiczna — zdjęcie pantomograficzne OPG lub, zależnie od wskazań, tomografia CBCT. Na podstawie wszystkich zebranych informacji powstaje indywidualny plan leczenia.
Następnie porządkujemy stan zdrowia jamy ustnej
Przed rozpoczęciem metamorfozy należy wyleczyć próchnicę, skontrolować i w razie potrzeby wymienić nieszczelne wypełnienia oraz wyeliminować stany zapalne dziąseł i przyzębia. Leczenie estetyczne powinno być wykonywane na zdrowych i stabilnych tkankach.
Ważnym etapem jest profesjonalna higienizacja
Usunięcie kamienia i osadów pozwala dokładnie ocenić naturalny kolor i powierzchnię zębów oraz stworzyć odpowiednie warunki do dalszego leczenia. W zależności od potrzeb obejmuje skaling, piaskowanie i polerowanie.
Jeżeli planowane jest wybielanie, wykonujemy je przed odbudowami
Kompozyt i ceramika nie zmieniają koloru pod wpływem preparatu wybielającego, dlatego najpierw rozjaśniamy naturalne zęby, a dopiero po ustabilizowaniu ich odcienia dobieramy kolor bondingu, licówek lub koron.
Czasami potrzebne jest wcześniejsze przygotowanie ortodontyczne
Odpowiednie ustawienie zębów może zmniejszyć zakres późniejszej preparacji, poprawić proporcje uśmiechu i ograniczyć ryzyko przeciążenia odbudów. W przypadku bruksizmu lub innych niekorzystnych nawyków konieczne może być również wdrożenie leczenia ochronnego, na przykład indywidualnej szyny na noc.
Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest zadbanie o codzienne nawyki
Dokładna higiena, regularne oczyszczanie przestrzeni międzyzębowych oraz rezygnacja z obgryzania paznokci, długopisów czy nagryzania twardych przedmiotów pomagają przygotować jamę ustną do zabiegu i później chronić jego efekt.
Dobrze zaplanowana metamorfoza nie zaczyna się od wykonania licówek lub bondingu, lecz od dokładnej diagnostyki i przygotowania odpowiednich warunków. Dzięki temu efekt może być nie tylko piękny, ale również trwały i bezpieczny dla naturalnych zębów.
Przygotowanie ortodontyczne przed leczeniem estetycznym lub protetycznym trwa najczęściej około 8–10 miesięcy. Dokładny czas zależy jednak od wyjściowego ustawienia zębów, zakresu planowanych przesunięć oraz systematycznego noszenia nakładek.
Celem nie zawsze jest przeprowadzenie pełnego leczenia ortodontycznego. Niekiedy potrzebujemy jedynie odpowiednio ustawić wybrane zęby, zrobić miejsce na przyszłe odbudowy lub ograniczyć zakres późniejszego szlifowania. Każdy przypadek osobiście planuję w systemie ClinCheck, z uwzględnieniem docelowego efektu estetycznego i protetycznego.
Po zakończeniu leczenia zęby mają naturalną tendencję do przemieszczania się. Otaczające je tkanki, kość i mięśnie potrzebują czasu na przystosowanie się do nowego ustawienia, a zmiany położenia zębów mogą zachodzić również później pod wpływem żucia, zaciskania oraz naturalnych procesów zachodzących przez całe życie.
Retencja służy utrzymaniu osiągniętego efektu. Może mieć postać stałego retainera — specjalnego drucika przyklejonego do wewnętrznej powierzchni zębów — zdejmowanych nakładek retencyjnych lub połączenia obu rozwiązań.
Należy pamiętać, że retencja nie jest krótkim dodatkiem do leczenia, ale jego niezbędnym etapem. Optymalnie pozostaje z pacjentem przez całe życie, aby mógł trwale cieszyć się nowym ustawieniem zębów i pięknym uśmiechem.
Czy wybielanie niszczy szkliwo?
Prawidłowo zakwalifikowane i przeprowadzone pod kontrolą lekarza wybielanie jest bezpieczną metodą poprawy koloru zębów. Przed rozpoczęciem kuracji uzębienie powinno zostać odpowiednio przygotowane – zęby należy oczyścić z osadów i kamienia, wyleczyć próchnicę oraz skontrolować szczelność istniejących wypełnień.
Ryzyko pojawia się przede wszystkim przy zbyt częstym, niekontrolowanym stosowaniu preparatów lub korzystaniu z produktów o nieznanym składzie i pochodzeniu.
Czy podczas wybielania trzeba stosować restrykcyjną „białą dietę”?
Nie trzeba przez kilka tygodni ograniczać jadłospisu wyłącznie do jasnych produktów. Zalecam jednak ograniczenie podczas wybielania i w okresie stabilizacji koloru produktów zawierających szczególnie intensywne barwniki, takich jak czerwone wino, espresso, buraki, curry, kurkuma czy owoce jagodowe.
Pozostałe produkty można spożywać rozsądnie, pamiętając o higienie jamy ustnej. Należy również zrezygnować z palenia tytoniu, które wyraźnie pogarsza i skraca efekt wybielania.
Czy wybielanie zawsze trwa dwa tygodnie?
Nie. Czas wybielania zależy przede wszystkim od wyjściowego koloru zębów, rodzaju przebarwień i oczekiwanego efektu. Podstawowa kuracja nakładkowa trwa najczęściej co najmniej około trzech tygodni, ale w niektórych przypadkach może być krótsza lub wymagać przedłużenia nawet o kilka kolejnych tygodni.
Ciemne, szare lub bardzo intensywnie przebarwione zęby rozjaśniają się wolniej niż zęby, które już na początku mają stosunkowo jasny odcień. W przypadku niektórych przebarwień proces może trwać znacznie dłużej. Efekt wybielania nie jest też w pełni przewidywalny – u niewielkiej grupy pacjentów reakcja zębów może być słabsza.
Czy wybielanie zawsze powoduje silną nadwrażliwość?
Nie. Nadwrażliwość jest najczęstszym skutkiem ubocznym wybielania, ale jej intensywność jest bardzo indywidualna. Odpowiednie przygotowanie uzębienia, właściwe dopasowanie stężenia preparatu, ilości żelu i czasu noszenia nakładek pomagają ją znacznie ograniczyć.
U pacjentów ze skłonnością do nadwrażliwości mogę wcześniej zalecić specjalistyczną pastę lub preparaty łagodzące. W razie potrzeby można również zmniejszyć stężenie środka wybielającego, skrócić jednorazowy czas noszenia nakładek albo zrobić przerwę w kuracji. W przypadku silnych dolegliwości lub znacznego podrażnienia dziąseł należy przerwać wybielanie i skontaktować się z lekarzem.
Czy plomby, korony i licówki również się wybielą?
Nie. Preparat wybielający działa na naturalne tkanki zęba, ale nie zmienia koloru istniejących wypełnień kompozytowych, koron, mostów ani licówek.
Z tego powodu wybielanie najczęściej wykonuje się przed planowanym bondingiem, licówkami lub koronami, aby ich kolor dopasować do nowego odcienia zębów. Ewentualna wymiana widocznych odbudów powinna nastąpić najwcześniej po około dwóch tygodniach od zakończenia wybielania, gdy kolor zębów się ustabilizuje.
Czy zęby zawsze wybielają się równomiernie?
Nie wszystkie zęby i ich części reagują na wybielanie w tym samym tempie. Siekacze zazwyczaj rozjaśniają się szybciej niż kły i zęby przedtrzonowe. Okolice przy dziąsłach pozostają naturalnie nieco ciemniejsze, co wynika z budowy zęba.
Podczas pierwszych dni wybielania bardziej widoczne mogą stać się również istniejące wcześniej białe plamy. Zwykle różnica stopniowo się zmniejsza wraz z rozjaśnianiem pozostałej części zęba i stabilizacją koloru. Jeżeli plamy nadal pozostają widoczne, można rozważyć dodatkowe leczenie, na przykład metodą ICON.
Czy efekt wybielania jest trwały?
Efekt może utrzymywać się przez dwa lata lub dłużej, ale jego trwałość zależy od diety, higieny, palenia tytoniu i indywidualnych predyspozycji. Kolor zazwyczaj nie wraca całkowicie do odcienia wyjściowego, ale z czasem może wymagać odświeżenia.
Aby jak najdłużej utrzymać rezultat, warto regularnie wykonywać higienizację, zgłaszać się na kontrolę co 6–8 miesięcy, dbać o codzienną higienę i ograniczyć produkty zawierające silne barwniki. Krótką kurację przypominającą należy przeprowadzać zgodnie z zaleceniami lekarza.
Czy bardzo białe zęby zawsze wyglądają najlepiej?
Nie. Celem wybielania nie powinien być sztucznie biały kolor, lecz naturalny odcień pasujący do urody, wieku i indywidualnych cech uśmiechu pacjenta.
Każdy plan leczenia przygotowuję indywidualnie, dlatego nie publikuję gotowego cennika poszczególnych procedur. Ostateczny koszt zależy między innymi od wyjściowego stanu uzębienia, zakresu planowanych zmian, wybranych metod oraz liczby etapów leczenia.
Pierwszym krokiem jest kompleksowa konsultacja, podczas której przeprowadzam szczegółowy wywiad i badanie stomatologiczne, wykonuję skany wewnątrzustne, dokumentację fotograficzną oraz analizę uśmiechu. Konsultację uzupełnia diagnostyka radiologiczna – zdjęcie OPG lub, zależnie od wskazań, tomografia CBCT. Na podstawie zebranych informacji mogę opracować możliwe warianty leczenia oraz oszacować ich koszty.
Koszt kompleksowej konsultacji wynosi 400 zł.
Po konsultacji pacjent otrzymuje drogą mailową indywidualny plan leczenia wraz z proponowanymi etapami i szczegółowym kosztorysem. Dzięki temu przed podjęciem decyzji zna zakres planowanego leczenia oraz związane z nim koszty.